Φάση (αρχαιολογία)
Η φάση στην αρχαιολογία (phase) είναι εργαλείο για την κατανόηση του χρόνου και της αλληλουχίας των γεγονότων, που αποτελεί και έναν από τους θεμελιώδεις στόχους της αρχαιολογικής επιστήμης. Η φάση περιγράφει μια συγκεκριμένη χρονική ενότητα στη ζωή ενός αρχαιολογικού χώρου και προκύπτει από την ομαδοποίηση στρωματογραφικών ενοτήτων (contexts) που σχετίζονται λειτουργικά και χρονολογικά, προσφέροντας ένα ερμηνευτικό «στιγμιότυπο» της ανθρώπινης δραστηριότητας στο παρελθόν[1].
Θεωρητικό πλαίσιο
Η έννοια της φάσης στηρίζεται στη στρωματογραφική αρχή της υπέρθεσης, σύμφωνα με την οποία κάθε στρώμα αποτίθεται επάνω σε παλαιότερο, δημιουργώντας μια φυσική και χρονική αλληλουχία[2]. Στο πλαίσιο αυτό, η φάση ορίζεται ως ένα σύνολο στρωματογραφικών ενοτήτων που είναι σύγχρονες ή λειτουργικά συνδεδεμένες[3]. Ο Έντουαρντ Χάρις (1989) εισήγαγε το διάγραμμα Μήτρα Χάρις (Harris Matrix) ως μέσο απεικόνισης των σχέσεων αυτών, καθιερώνοντας μια τυποποιημένη μέθοδο διαμόρφωσης φάσεων που χρησιμοποιείται διεθνώς[4].
Η Μέι (2019) επισημαίνει ότι η φάση αποτελεί αναγκαίο βήμα ανάμεσα στη στρωματογραφική καταγραφή και τη χρονολογική ερμηνεία[5]. Μέσω της ομαδοποίησης αρχαιολογικών πλαισίων σε φάσεις, ο αρχαιολόγος επιχειρεί να μετατρέψει τα ακατέργαστα δεδομένα σε ιστορική αφήγηση[6]. Ωστόσο, η φάση δεν είναι απλώς τεχνικό αποτέλεσμα, αλλά ερμηνευτική κατασκευή που αντικατοπτρίζει τις θεωρητικές επιλογές και τις προϋποθέσεις του ερευνητή[7].
Η Παπαθανασίου (2017) σημειώνει ότι, στην πράξη, η φάση αποτελεί «ανασύνθεση» του παρελθόντος, καθώς συνδυάζει στρωματογραφικές, τυπολογικές και λειτουργικές πληροφορίες[8]. Η διαδικασία αυτή απαιτεί συνδυασμό επιστημονικής μεθοδολογίας και αρχαιολογικής κρίσης[9].
