Ανάλυση ενεργοποίησης νετρονίων: Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων
Admin (συζήτηση | συνεισφορές) Νέα σελίδα με 'Η '''ανάλυση ενεργοποίησης νετρονίων''' (Neutron Activation Analysis, NAA) αποτελεί μία από τις πιο αξιόπιστες μεθόδους για την ποσοτική και ποιοτική ανάλυση στοιχείων σε δείγματα στερεάς ή υγρής μορφής. Η τεχνική βασίζεται στην ακτινοβόληση του δείγματος με νετρόνια, ώστ...' |
Admin (συζήτηση | συνεισφορές) |
||
| Γραμμή 8: | Γραμμή 8: | ||
Η ένταση της εκπεμπόμενης ακτινοβολίας εξαρτάται από τη συγκέντρωση του στοιχείου και τις συνθήκες ακτινοβόλησης, γεγονός που καθιστά τη μέθοδο ποσοτικά αξιόπιστη<ref>IAEA 1987, 22.</ref>. | Η ένταση της εκπεμπόμενης ακτινοβολίας εξαρτάται από τη συγκέντρωση του στοιχείου και τις συνθήκες ακτινοβόλησης, γεγονός που καθιστά τη μέθοδο ποσοτικά αξιόπιστη<ref>IAEA 1987, 22.</ref>. | ||
==Παραπομπές== | |||
<references/> | |||
Αναθεώρηση της 11:54, 22 Οκτωβρίου 2025
Η ανάλυση ενεργοποίησης νετρονίων (Neutron Activation Analysis, NAA) αποτελεί μία από τις πιο αξιόπιστες μεθόδους για την ποσοτική και ποιοτική ανάλυση στοιχείων σε δείγματα στερεάς ή υγρής μορφής. Η τεχνική βασίζεται στην ακτινοβόληση του δείγματος με νετρόνια, ώστε να παραχθούν ραδιενεργά ισότοπα των στοιχείων που περιέχει, τα οποία στη συνέχεια ταυτοποιούνται μέσω της χαρακτηριστικής γ-ακτινοβολίας τους[1].
Η NAA είναι ιδιαίτερα χρήσιμη διότι δεν απαιτεί χημική επεξεργασία του δείγματος, μειώνοντας έτσι τον κίνδυνο επιμόλυνσης και επιτρέποντας μη καταστροφική ανάλυση. Η μέθοδος έχει βρει εφαρμογή στην [[[αρχαιομετρία]], στη γεωχημεία, στην περιβαλλοντική ανάλυση και στη βιοϊατρική έρευνα [2].
Φυσική αρχή της μεθόδου
Η τεχνική βασίζεται στην αλληλεπίδραση των νετρονίων με τους ατομικούς πυρήνες του δείγματος. Όταν ένας πυρήνας συλλάβει ένα νετρόνιο, σχηματίζεται ένα διεγερμένο ισότοπο που αποδιεγείρεται εκπέμποντας γ-ακτινοβολία. Κάθε στοιχείο εκπέμπει ακτινοβολία με χαρακτηριστικές ενέργειες, επιτρέποντας την ταυτοποίησή του[3].
Η ένταση της εκπεμπόμενης ακτινοβολίας εξαρτάται από τη συγκέντρωση του στοιχείου και τις συνθήκες ακτινοβόλησης, γεγονός που καθιστά τη μέθοδο ποσοτικά αξιόπιστη[4].
