Χρωματικό σύστημα Μάνσελ: Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων

Από archaeology
Πήδηση στην πλοήγησηΠήδηση στην αναζήτηση
Νέα σελίδα με 'Αρχείο:Munsell-system.svg|σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d5/Munsell-system.svg/290px-Munsell-system.svg.png|δεξιά|μικρογραφία|290x290εσ| Το σύστημα χρωμάτων Μάνσελ, που δείχνει: έναν κύκλο αποχρώσεων στην τιμή 5 chroma 6; τις ουδέτερες τιμές από 0 έως 10. και τα χρώματα του μωβ-μπλε (5PB) στην...'
 
Χωρίς σύνοψη επεξεργασίας
Γραμμή 1: Γραμμή 1:
[[Αρχείο:Munsell-system.svg|σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d5/Munsell-system.svg/290px-Munsell-system.svg.png|δεξιά|μικρογραφία|290x290εσ| Το σύστημα χρωμάτων Μάνσελ, που δείχνει: έναν κύκλο αποχρώσεων στην τιμή 5 chroma 6; τις ουδέτερες τιμές από 0 έως 10. και τα χρώματα του μωβ-μπλε (5PB) στην τιμή 5.]]
[[Αρχείο:Munsell-system.svg|σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d5/Munsell-system.svg/290px-Munsell-system.svg.png|δεξιά|μικρογραφία|290x290εσ| Το σύστημα χρωμάτων Μάνσελ, που δείχνει: έναν κύκλο αποχρώσεων στην τιμή 5 chroma 6; τις ουδέτερες τιμές από 0 έως 10. και τα χρώματα του μωβ-μπλε (5PB) στην τιμή 5.]]
Στη [[χρωματομετρία]], το '''σύστημα χρωμάτων Μάνσελ''' είναι χρωματικός χώρος που καθορίζει [[Χρώμα|τα χρώματα]] με βάση τρεις ιδιότητές τους, την [[απόχρωση]] (βασικό χρώμα), τον κορεσμό του χρώματος και την τιμή της [[Φωτεινότητα|φωτεινότητας]]. Δημιουργήθηκε από τον καθηγητή [[Albert Henry Munsell|Άλμπερτ Μάνσελ]] την πρώτη δεκαετία του 20ού αιώνα και υιοθετήθηκε από το Υπουργείο Γεωργίας των Ηνωμένων Πολιτειών (USDA) ως το επίσημο σύστημα χρωμάτων για την έρευνα του [[Έδαφος|εδάφους]] κατά τη δεκαετία του 1930.
Στη [[χρωματομετρία]], το '''σύστημα χρωμάτων Μάνσελ''' είναι χρωματικός χώρος που καθορίζει [[Χρώμα|τα χρώματα]] με βάση τρεις ιδιότητές τους, την [[απόχρωση]] (βασικό χρώμα), τον κορεσμό του χρώματος και την τιμή της [[φωτεινότητα]]ς. Δημιουργήθηκε από τον καθηγητή [[Άλμπερτ Μάνσελ]] την πρώτη δεκαετία του 20ού αιώνα και υιοθετήθηκε από το Υπουργείο Γεωργίας των Ηνωμένων Πολιτειών (USDA) ως το επίσημο σύστημα χρωμάτων για την έρευνα του [[Έδαφος|εδάφους]] κατά τη δεκαετία του 1930.


Προηγούμενα συστήματα κατάταξης χρωμάτων τοποθετούσαν τα χρώματα σε ένα τρισδιάστατο συμπαγές χρώμα της μιας ή της άλλης μορφής, αλλά ο Μάνσελ ήταν ο πρώτος που διαχώρισε την απόχρωση, τη φωτεινότητα και τον κορεσμό σε αντιληπτικά ομοιόμορφες και ανεξάρτητες διαστάσεις και ήταν ο πρώτος που απεικόνισε τα χρώματα συστηματικά σε τρισδιάστατο χώρο<ref>Kuehni (2002), p. 21</ref>. Το σύστημα του Μάνσελ βασίζεται σε αυστηρές μετρήσεις της οπτικής απόκρισης των ανθρώπινων υποκειμένων στο χρώμα, τοποθετώντας το σε μια σταθερή πειραματική επιστημονική βάση. Λόγω αυτής της βάσης στην ανθρώπινη οπτική αντίληψη, το σύστημα Μάνσελ ξεπέρασε τα σύγχρονα χρωματικά του μοντέλα και παρόλο που αντικαταστάθηκε για ορισμένες χρήσεις από μοντέλα όπως το CIELAB ( ''L*a*b*'' ) και το CIECAM02, εξακολουθεί να χρησιμοποιείται ευρέως σήμερα.
Προηγούμενα συστήματα κατάταξης χρωμάτων τοποθετούσαν τα χρώματα σε ένα τρισδιάστατο συμπαγές χρώμα της μιας ή της άλλης μορφής, αλλά ο Μάνσελ ήταν ο πρώτος που διαχώρισε την απόχρωση, τη φωτεινότητα και τον κορεσμό σε αντιληπτικά ομοιόμορφες και ανεξάρτητες διαστάσεις και ήταν ο πρώτος που απεικόνισε τα χρώματα συστηματικά σε τρισδιάστατο χώρο<ref>Kuehni 2002, 21.</ref>. Το σύστημα του Μάνσελ βασίζεται σε αυστηρές μετρήσεις της οπτικής απόκρισης των ανθρώπινων υποκειμένων στο χρώμα, τοποθετώντας το σε μια σταθερή πειραματική επιστημονική βάση. Λόγω αυτής της βάσης στην ανθρώπινη οπτική αντίληψη, το σύστημα Μάνσελ ξεπέρασε τα σύγχρονα χρωματικά του μοντέλα και παρόλο που αντικαταστάθηκε για ορισμένες χρήσεις από μοντέλα όπως το CIELAB ( ''L*a*b*'' ) και το CIECAM02, εξακολουθεί να χρησιμοποιείται ευρέως σήμερα.


== Εξήγηση ==
== Εξήγηση ==
Το σύστημα αποτελείται από τρεις ανεξάρτητες ιδιότητες του χρώματος που μπορούν να αναπαρασταθούν [[Κυλινδρικές συντεταγμένες|κυλινδρικά]] σε τρεις διαστάσεις ως ακανόνιστο [[Χρώμα στερεό|χρωματικό στερεό]]:
Το σύστημα αποτελείται από τρεις ανεξάρτητες ιδιότητες του χρώματος που μπορούν να αναπαρασταθούν [[Κυλινδρικές συντεταγμένες|κυλινδρικά]] σε τρεις διαστάσεις ως ακανόνιστο [[Χρώμα στερεό|χρωματικό στερεό]]:


Γραμμή 14: Γραμμή 13:
Ο Μάνσελ προσδιόρισε την απόσταση των χρωμάτων κατά μήκος των τριων διαστάσεων λαμβάνοντας μετρήσεις των ανθρώπινων οπτικών αποκρίσεων. Σε κάθε διάσταση, τα χρώματα Munsell είναι τόσο κοντά στο αντιληπτικά ομοιόμορφο, γεγονός που κάνει το σχήμα που προκύπτει αρκετά ακανόνιστο. Όπως εξηγεί ο Munsell:
Ο Μάνσελ προσδιόρισε την απόσταση των χρωμάτων κατά μήκος των τριων διαστάσεων λαμβάνοντας μετρήσεις των ανθρώπινων οπτικών αποκρίσεων. Σε κάθε διάσταση, τα χρώματα Munsell είναι τόσο κοντά στο αντιληπτικά ομοιόμορφο, γεγονός που κάνει το σχήμα που προκύπτει αρκετά ακανόνιστο. Όπως εξηγεί ο Munsell:


{{Παράθεμα|Η επιθυμία προσαρμογής ενός επιλεγμένου περιγράμματος όπως η πυραμίδα, ο κώνος, ο κύλινδρος ή ο κύβος, σε συνδυασμό με την έλλειψη κατάλληλων δοκιμών, έχει οδηγήσει σε πολλές παραμορφωμένες δηλώσεις των χρωματικών σχέσεων και γίνεται εμφανές πως όταν μελετηθεί η φυσική μέτρηση των τιμών φωτεινότητας, της απόχρωσης και του κορεσμού, κανένα κανονικό περίγραμμα δεν θα χρησιμεύσει.|Albert H. Munsell, “A Pigment Color System and Notation”<ref>Munsell (1912), [https://books.google.com/books?id=FdQLAAAAIAAJ&pg=PA239 p. 239]</ref>
Παράθεμα: ''Η επιθυμία προσαρμογής ενός επιλεγμένου περιγράμματος όπως η πυραμίδα, ο κώνος, ο κύλινδρος ή ο κύβος, σε συνδυασμό με την έλλειψη κατάλληλων δοκιμών, έχει οδηγήσει σε πολλές παραμορφωμένες δηλώσεις των χρωματικών σχέσεων και γίνεται εμφανές πως όταν μελετηθεί η φυσική μέτρηση των τιμών φωτεινότητας, της απόχρωσης και του κορεσμού, κανένα κανονικό περίγραμμα δεν θα χρησιμεύσει.|Albert H. Munsell, “A Pigment Color System and Notation”''<ref>Munsell 1912, [https://books.google.com/books?id=FdQLAAAAIAAJ&pg=PA239 239].</ref>
}}


=== Απόχρωση ===
=== Απόχρωση ===
Κάθε οριζόντιος κύκλος Μάνσελ χωρίζεται σε πέντε κύριες ''αποχρώσεις'' : '''R'''ed, '''Y'''ellow, '''G'''reen, '''B'''lue και '''P'''urple, μαζί με 5 ενδιάμεσες αποχρώσεις (π.χ., '''YR''' ) στα μισά του δρόμου μεταξύ των παρακείμενων κύριων αποχρώσεων <ref>Cleland (1921), [https://www.applepainter.com/Chap01/ Ch. 1]</ref>.  
Κάθε οριζόντιος κύκλος Μάνσελ χωρίζεται σε πέντε κύριες ''αποχρώσεις'' : '''R'''ed, '''Y'''ellow, '''G'''reen, '''B'''lue και '''P'''urple, μαζί με 5 ενδιάμεσες αποχρώσεις (π.χ., '''YR''' ) στα μισά του δρόμου μεταξύ των παρακείμενων κύριων αποχρώσεων<ref>Cleland 1921, [https://www.applepainter.com/Chap01/ Ch. 1]</ref>.  


Δύο χρώματα ίσης αξίας και χρώματος, στις απέναντι πλευρές ενός κύκλου απόχρωσης, είναι συμπληρωματικά χρώματα και αναμειγνύονται πρόσθετα στο ουδέτερο γκρι της ίδιας αξίας. Το παρακάτω διάγραμμα δείχνει 40 ομοιόμορφες αποχρώσεις Munsell, με τα συμπληρώματα κάθετα ευθυγραμμισμένα. ''Η τιμή'', ή φωτεινότητα, ποικίλλει κατακόρυφα κατά μήκος του συμπαγούς χρώματος, από μαύρο (τιμή 0) στο κάτω μέρος, έως λευκό (τιμή 10) στο επάνω μέρος<ref>Cleland (1921), [https://www.applepainter.com/Chap02/ Ch. 2]</ref>. Τα ουδέτερα γκρίζα βρίσκονται κατά μήκος του κατακόρυφου άξονα μεταξύ μαύρου και λευκού.
Δύο χρώματα ίσης αξίας και χρώματος, στις απέναντι πλευρές ενός κύκλου απόχρωσης, είναι συμπληρωματικά χρώματα και αναμειγνύονται πρόσθετα στο ουδέτερο γκρι της ίδιας αξίας. Το παρακάτω διάγραμμα δείχνει 40 ομοιόμορφες αποχρώσεις Munsell, με τα συμπληρώματα κάθετα ευθυγραμμισμένα. ''Η τιμή'', ή φωτεινότητα, ποικίλλει κατακόρυφα κατά μήκος του συμπαγούς χρώματος, από μαύρο (τιμή 0) στο κάτω μέρος, έως λευκό (τιμή 10) στο επάνω μέρος<ref>Cleland 1921), [https://www.applepainter.com/Chap02/ Ch. 2]</ref>. Τα ουδέτερα γκρίζα βρίσκονται κατά μήκος του κατακόρυφου άξονα μεταξύ μαύρου και λευκού.
{{Munsell hues}}
{{Munsell hues}}
Το ''χρώμα'', μετρημένο ακτινικά από το κέντρο κάθε φέτας, αντιπροσωπεύει την «καθαρότητα» ενός χρώματος (που σχετίζεται με τον κορεσμό ), με το χαμηλότερο χρώμα να είναι λιγότερο καθαρό (περισσότερο ξεπλυμένο, όπως στα [[Παστέλ (χρώμα)|παστέλ]])<ref>Cleland (1921), [https://www.applepainter.com/Chap03/ Ch. 3]</ref>.
Το ''χρώμα'', μετρημένο ακτινικά από το κέντρο κάθε φέτας, αντιπροσωπεύει την «καθαρότητα» ενός χρώματος (που σχετίζεται με τον κορεσμό ), με το χαμηλότερο χρώμα να είναι λιγότερο καθαρό (περισσότερο ξεπλυμένο, όπως στα [[Παστέλ (χρώμα)|παστέλ]])<ref>Cleland 1921, [https://www.applepainter.com/Chap03/ Ch. 3]</ref>.


=== Καθορισμός χρώματος ===
=== Καθορισμός χρώματος ===
Γραμμή 29: Γραμμή 27:
Στην επεξεργασία υπολογιστή, τα χρώματα Μάνσελ μετατρέπονται σε ένα σύνολο αριθμών "HVC". Τα V και C είναι ίδια με το κανονικό χρώμα και τιμή. Ο αριθμός H (hue) μετατρέπεται αντιστοιχίζοντας τους δακτυλίους απόχρωσης σε αριθμούς μεταξύ 0 και 100, όπου και το 0 και το 100 αντιστοιχούν σε 10RP<ref>ASTM, Standard D 1535-08, "Standard Practice for Specifying Color by the Munsell System," approved January 1, 2008.</ref>.
Στην επεξεργασία υπολογιστή, τα χρώματα Μάνσελ μετατρέπονται σε ένα σύνολο αριθμών "HVC". Τα V και C είναι ίδια με το κανονικό χρώμα και τιμή. Ο αριθμός H (hue) μετατρέπεται αντιστοιχίζοντας τους δακτυλίους απόχρωσης σε αριθμούς μεταξύ 0 και 100, όπου και το 0 και το 100 αντιστοιχούν σε 10RP<ref>ASTM, Standard D 1535-08, "Standard Practice for Specifying Color by the Munsell System," approved January 1, 2008.</ref>.


Καθώς τα βιβλία Munsell, συμπεριλαμβανομένης της έκδοσης του 1943, περιέχουν μόνο χρώματα για ορισμένα σημεία στο χώρο Μάνσελ, είναι σημαντικό να ορίσει κανείς ένα αυθαίρετο χρώμα στον χώρο Μάνσελ. Μια τέτοια παρεμβολή πρέπει να χρησιμοποιηθεί για την αντιστοίχιση σημασιών σε χρώματα εκτός βιβλίου, όπως το "2.8Y 6.95/2.3", ακολουθούμενη από ''αντιστροφή'' του μετασχηματισμού Munsell-σε-xyY. Το ASTM έχει ορίσει μια μέθοδο το 2008, αλλά το Centore 2012 είναι γνωστό ότι λειτουργεί καλύτερα<ref>{{Cite journal|last=Centore|first=Paul|title=An open-source inversion algorithm for the Munsell renotation|journal=Color Research & Application|date=December 2012|volume=37|issue=6|pages=455–464|doi=10.1002/col.20715}}</ref>.
Καθώς τα βιβλία Munsell, συμπεριλαμβανομένης της έκδοσης του 1943, περιέχουν μόνο χρώματα για ορισμένα σημεία στο χώρο Μάνσελ, είναι σημαντικό να ορίσει κανείς ένα αυθαίρετο χρώμα στον χώρο Μάνσελ. Μια τέτοια παρεμβολή πρέπει να χρησιμοποιηθεί για την αντιστοίχιση σημασιών σε χρώματα εκτός βιβλίου, όπως το "2.8Y 6.95/2.3", ακολουθούμενη από ''αντιστροφή'' του μετασχηματισμού Munsell-σε-xyY. Το ASTM έχει ορίσει μια μέθοδο το 2008, αλλά το Centore 2012 είναι γνωστό ότι λειτουργεί καλύτερα<ref>Cite journal|last=Centore|first=Paul|title=An open-source inversion algorithm for the Munsell renotation|journal=Color Research & Application|date=December 2012|volume=37|issue=6|pages=455–464|doi=10.1002/col.20715</ref>.
[[Αρχείο:Runge_Farbenkugel.jpg|αριστερά|μικρογραφία| Runge 's ''Farbenkugel'' (Color Sphere), 1810.]]
[[Αρχείο:Runge_Farbenkugel.jpg|αριστερά|μικρογραφία| Runge 's ''Farbenkugel'' (Color Sphere), 1810.]]
[[Αρχείο:Albert-munsell.jpg|μικρογραφία|Ο καθηγητής Albert H. Munsell]]
[[Αρχείο:Albert-munsell.jpg|μικρογραφία|Ο καθηγητής Albert H. Munsell]]
Γραμμή 35: Γραμμή 33:
Η ιδέα της χρήσης ενός τρισδιάστατου στερεού χρώματος για την αναπαράσταση όλων των χρωμάτων αναπτύχθηκε κατά τον 18ο και 19ο αιώνα. Προτάθηκαν πολλά διαφορετικά σχήματα για ένα τέτοιο στερεό, όπως, η διπλή τριγωνική πυραμίδα του [[Τομπίας Μάγερ]] το 1758, η μονή τριγωνική πυραμίδα του [[Γιόχαν Χάινριχ Λάμπερτ]] το 1772, η σφαίρα του [[Φίλιπ Όττο Ρούνε]] (Philipp Otto Runge) το 1810, το ημισφαίριο του [[Μισέλ Εζέν Σεβρέλ]] 1839, ο κώνος του [[Χέρμαν φον Χέλμχολτς]] το 1860, ο κύβος με κλίση του William Benson το 1868 και ένας λοξός διπλός κώνος του August Kirschmann το 1895<ref name="kuenhi1" />. Αυτά τα συστήματα έγιναν προοδευτικά πιο εξελιγμένα, με τον Kirschmann να αναγνωρίζει ακόμη και τη διαφορά στην αξία μεταξύ φωτεινών χρωμάτων διαφορετικών αποχρώσεων. Όλα όμως παρέμειναν είτε καθαρά θεωρητικά είτε αντιμετώπισαν πρακτικά προβλήματα στην προσαρμογή όλων των χρωμάτων. Επιπλέον, κανένα δεν βασίστηκε στην αυστηρή επιστημονική μέτρηση της ανθρώπινης όρασης. Πριν από τον Munsell, η σχέση μεταξύ απόχρωσης, τιμής και χρώματος δεν ήταν κατανοητή<ref name="kuenhi1">Kuenhi (2002), pp. 20–21</ref>.
Η ιδέα της χρήσης ενός τρισδιάστατου στερεού χρώματος για την αναπαράσταση όλων των χρωμάτων αναπτύχθηκε κατά τον 18ο και 19ο αιώνα. Προτάθηκαν πολλά διαφορετικά σχήματα για ένα τέτοιο στερεό, όπως, η διπλή τριγωνική πυραμίδα του [[Τομπίας Μάγερ]] το 1758, η μονή τριγωνική πυραμίδα του [[Γιόχαν Χάινριχ Λάμπερτ]] το 1772, η σφαίρα του [[Φίλιπ Όττο Ρούνε]] (Philipp Otto Runge) το 1810, το ημισφαίριο του [[Μισέλ Εζέν Σεβρέλ]] 1839, ο κώνος του [[Χέρμαν φον Χέλμχολτς]] το 1860, ο κύβος με κλίση του William Benson το 1868 και ένας λοξός διπλός κώνος του August Kirschmann το 1895<ref name="kuenhi1" />. Αυτά τα συστήματα έγιναν προοδευτικά πιο εξελιγμένα, με τον Kirschmann να αναγνωρίζει ακόμη και τη διαφορά στην αξία μεταξύ φωτεινών χρωμάτων διαφορετικών αποχρώσεων. Όλα όμως παρέμειναν είτε καθαρά θεωρητικά είτε αντιμετώπισαν πρακτικά προβλήματα στην προσαρμογή όλων των χρωμάτων. Επιπλέον, κανένα δεν βασίστηκε στην αυστηρή επιστημονική μέτρηση της ανθρώπινης όρασης. Πριν από τον Munsell, η σχέση μεταξύ απόχρωσης, τιμής και χρώματος δεν ήταν κατανοητή<ref name="kuenhi1">Kuenhi (2002), pp. 20–21</ref>.
[[Αρχείο:MunsellColorWheel.svg|μικρογραφία|Είκοσι αποχρώσεις του συστήματος χρωμάτων στη γκάμα sRGB.]]
[[Αρχείο:MunsellColorWheel.svg|μικρογραφία|Είκοσι αποχρώσεις του συστήματος χρωμάτων στη γκάμα sRGB.]]
Ο Άλμπερτ Μάνσελ, καλλιτέχνης και καθηγητής τέχνης στο Normal Art School της Μασαχουσέτης (τώρα [[Κολλέγιο Τέχνης και Σχεδίου της Μασαχουσέτης]] ή MassArt), ήθελε να δημιουργήσει έναν "λογικό τρόπο περιγραφής του χρώματος" που θα χρησιμοποιούσε δεκαδικό συμβολισμό αντί για ονόματα χρωμάτων που θεωρούσε παραπλανητικά<ref>{{Harvard citation|Munsell|1905}}, [[iarchive:acolornotation00munsgoog/page/n16| ch.1, pg. 7]]</ref>. Άρχισε για πρώτη φορά να εργάζεται για το σύστημα το 1898 και το δημοσίευσε σε πλήρη μορφή στο ''A Color Notation'' το 1905.
Ο Άλμπερτ Μάνσελ, καλλιτέχνης και καθηγητής τέχνης στο Normal Art School της Μασαχουσέτης (τώρα [[Κολλέγιο Τέχνης και Σχεδίου της Μασαχουσέτης]] ή MassArt), ήθελε να δημιουργήσει έναν "λογικό τρόπο περιγραφής του χρώματος" που θα χρησιμοποιούσε δεκαδικό συμβολισμό αντί για ονόματα χρωμάτων που θεωρούσε παραπλανητικά<ref>Munsell 1905, [[iarchive:acolornotation00munsgoog/page/n16| ch.1, 7]]</ref>. Άρχισε για πρώτη φορά να εργάζεται για το σύστημα το 1898 και το δημοσίευσε σε πλήρη μορφή στο ''A Color Notation'' το 1905.


Η αρχική ενσωμάτωση του συστήματος (Άτλας του 1905) είχε κάποιες ελλείψεις ως φυσική αναπαράσταση του θεωρητικού συστήματος. Οι ελλείψεις βελτιώθηκαν σημαντικά στο ''Munsell Book of Color'' του 1929 και μέσω μιας εκτεταμένης σειράς πειραμάτων που πραγματοποιήθηκαν από την Optical Society of America στη δεκαετία του 1940 με αποτέλεσμα να ενσωματωθούν νέοι ορισμοί στο σύγχρονο ''Munsell Book of Color''. Αν και έχουν επινοηθεί αρκετές αντικαταστάσεις για το σύστημα Μάνσελ, βασιζόμενες στις θεμελιώδεις ιδέες του Μάνσελ —συμπεριλαμβανομένης της Optical Society of America's Uniform Color Scales και της International Commission on Illumination ’s CIELAB ( ''L*a*b*'' ) και των έγχρωμων μοντέλων CIECAM02-  το σύστημα Munsell εξακολουθεί να χρησιμοποιείται ευρέως, μεταξύ άλλων, από το [[Αμερικανικό Εθνικό Ίδρυμα Προτυποποίησης|ANSI]] για τον ορισμό των χρωμάτων δέρματος και μαλλιών στην ιατροδικαστική παθολογία, το USGS για την αντιστοίχιση χρωμάτων [[Έδαφος|εδάφους]], στην προσθετική κατά την επιλογή αποχρώσεων για οδοντικές αποκαταστάσεις και τις [[Ζυθοποιία|ζυθοποιίες]] για τα χρώματα της [[μπίρα]]ς<ref>MacEvoy (2005)</ref> <ref>Landa (2005), [https://www.americanscientist.org/template/AssetDetail/assetid/45931/page/5;jsessionid=aaa5LVF0 pp. 442–443] {{Webarchive|url=https://web.archive.org/web/20170422030238/https://www.americanscientist.org/template/AssetDetail/assetid/45931/page/5;jsessionid=aaa5LVF0 |date=2017-04-22 }}.</ref><ref group="lower-alpha">Το χρώμα της μπίρας μετράται σε [[Degrees Lovibond]], μετρική κλίμακα βασισμένη στο σύστημα Μάνσελ</ref>.
Η αρχική ενσωμάτωση του συστήματος (Άτλας του 1905) είχε κάποιες ελλείψεις ως φυσική αναπαράσταση του θεωρητικού συστήματος. Οι ελλείψεις βελτιώθηκαν σημαντικά στο ''Munsell Book of Color'' του 1929 και μέσω μιας εκτεταμένης σειράς πειραμάτων που πραγματοποιήθηκαν από την Optical Society of America στη δεκαετία του 1940 με αποτέλεσμα να ενσωματωθούν νέοι ορισμοί στο σύγχρονο ''Munsell Book of Color''. Αν και έχουν επινοηθεί αρκετές αντικαταστάσεις για το σύστημα Μάνσελ, βασιζόμενες στις θεμελιώδεις ιδέες του Μάνσελ —συμπεριλαμβανομένης της Optical Society of America's Uniform Color Scales και της International Commission on Illumination ’s CIELAB ( ''L*a*b*'' ) και των έγχρωμων μοντέλων CIECAM02-  το σύστημα Munsell εξακολουθεί να χρησιμοποιείται ευρέως, μεταξύ άλλων, από το [[Αμερικανικό Εθνικό Ίδρυμα Προτυποποίησης|ANSI]] για τον ορισμό των χρωμάτων δέρματος και μαλλιών στην ιατροδικαστική παθολογία, το USGS για την αντιστοίχιση χρωμάτων [[Έδαφος|εδάφους]], στην προσθετική κατά την επιλογή αποχρώσεων για οδοντικές αποκαταστάσεις και τις [[Ζυθοποιία|ζυθοποιίες]] για τα χρώματα της [[μπίρα]]ς<ref>MacEvoy 2005.</ref> <ref>Landa 2005, [https://www.americanscientist.org/template/AssetDetail/assetid/45931/page/5;jsessionid=aaa5LVF0 442–443] [https://web.archive.org/web/20170422030238/https://www.americanscientist.org/template/AssetDetail/assetid/45931/page/5;jsessionid=aaa5LVF0 |date=2017-04-22 ].</ref><ref group="lower-alpha">Το χρώμα της μπίρας μετράται σε [[Degrees Lovibond]], μετρική κλίμακα βασισμένη στο σύστημα Μάνσελ</ref>.


Το αρχικό χρωματολόγιο Μάνσελ παραμένει χρήσιμο για τη σύγκριση υπολογιστικών μοντέλων σχετικών με την ανθρώπινη όραση<ref>{{Cite web|url=https://bottosson.github.io/posts/oklab/#munsell-data|title=A perceptual color space for image processing}}</ref>.
Το αρχικό χρωματολόγιο Μάνσελ παραμένει χρήσιμο για τη σύγκριση υπολογιστικών μοντέλων σχετικών με την ανθρώπινη όραση<ref>{{Cite web|url=https://bottosson.github.io/posts/oklab/#munsell-data|title=A perceptual color space for image processing}}</ref>.
Γραμμή 46: Γραμμή 44:


== Βιβλιογραφία ==
== Βιβλιογραφία ==
* {{cite book
*Cleland, Thomas M. (1921). ''A practical description of the Munsell color system, with suggestions for its use''. Boston: Munsell Color Company. One of the first books about the Munsell color system, explaining the intuition behind its three dimensions, and suggesting possible uses of the system in picking color combinations. An edited version can be found at https://www.applepainter.com/.
    |last = Cleland | first = Thomas M.
*Kuehni, Rolf G. (February 2002). «The early development of the Munsell system». ''Color Research and Application'' 27 (1): 20–27. doi:10.1002/col.10002. A description of color systems leading up to Munsell's, and a biographical explanation of Munsell's changing ideas about color and development of his color solid, leading up to the publication of A Color Notation in 1905.
    |title = A practical description of the Munsell color system, with suggestions for its use
Landa, Edward R.; Fairchild, Mark D. (September–October 2005). «Charting Color from the Eye of the Beholder». American Scientist 93 (5): 436–443. doi:10.1511/2005.5.436. An introductory explanation of the development and influence of the Munsell system.
    |year = 1921
*MacEvoy, Bruce (1 Αυγούστου 2005). «Modern Color Models – Munsell Color System». ''Color Vision''. Ανακτήθηκε στις 16 Απριλίου 2007. A concise introduction to the Munsell color system, on a web page which also discusses several other color systems, putting the Munsell system in its historical context.
    |publisher = Munsell Color Company
*Munsell, Albert H. (1905). ''A Color Notation''. Boston: G. H. Ellis Co. Munsell's original description of his system. A Color Notation was published before he had established the irregular shape of a perceptual color solid, so it describes colors positioned in a sphere.
    |location = Boston }}  One of the first books about the Munsell color system, explaining the intuition behind its three dimensions, and suggesting possible uses of the system in picking color combinations. An edited version can be found at [https://www.applepainter.com/ https://www.applepainter.com/].
Munsell, Albert H. (January 1912). «A Pigment Color System and Notation». ''The American Journal of Psychology'' 23 (2): 236–244. doi:10.2307/1412843. Munsell's description of his color system, from a lecture to the American Psychological Association.
* {{cite journal
*Nickerson, Dorothy (1976). «History of the Munsell color system, company, and foundation». ''Color Research and Application ''1 (1): 7–10.[νεκρός σύνδεσμος]
    | last = Kuehni | first = Rolf G.
    | title = The early development of the Munsell system
    | journal = Color Research and Application | volume = 27 | issue = 1 | pages = 20–27
    |date=February 2002
    | doi = 10.1002/col.10002
    }}  A description of color systems leading up to Munsell's, and a biographical explanation of Munsell's changing ideas about color and development of his color solid, leading up to the publication of ''A Color Notation'' in 1905.
* {{cite journal
    | last1 = Landa | first1 = Edward R.
    | last2 = Fairchild | first2 = Mark D.  
    | title = Charting Color from the Eye of the Beholder
    | journal = American Scientist | volume = 93 | issue = 5 | pages = 436–443
    | date = September–October 2005
    | url = https://code.ucsd.edu/~pcosman/AmSciColor.pdf
    | doi = 10.1511/2005.5.436
    | citeseerx = 10.1.1.77.9634
    }} An introductory explanation of the development and influence of the Munsell system.
* {{cite web
    | last = MacEvoy | first = Bruce
    | title = Modern Color Models – Munsell Color System
    | work = Color Vision
    | date = 2005-08-01
    | url = https://www.handprint.com/HP/WCL/color7.html#MUNSELL
    | access-date = 2007-04-16 }} A concise introduction to the Munsell color system, on a web page which also discusses several other color systems, putting the Munsell system in its historical context.
* {{Cite book
    | last = Munsell | first = Albert H.
    | title = A Color Notation
    | year = 1905
    | publisher = G. H. Ellis Co.
    | location = Boston
    | url = https://archive.org/details/acolornotation00munsgoog
    }} Munsell's original description of his system. ''A Color Notation'' was published before he had established the irregular shape of a perceptual color solid, so it describes colors positioned in a sphere.
* {{cite journal
    | last = Munsell | first = Albert H.
    | title = A Pigment Color System and Notation
    | journal = The American Journal of Psychology | volume = 23 | pages = 236–244
    |date=January 1912
    | url = https://books.google.com/books?id=FdQLAAAAIAAJ&pg=PA236
    | doi = 10.2307/1412843
    | jstor = 1412843
    | issue = 2
    }} Munsell's description of his color system, from a lecture to the American Psychological Association.
* {{cite journal
    | last = Nickerson | first = Dorothy
    | title = History of the Munsell color system, company, and foundation
    | journal = Color Research and Application | volume = 1 | issue = 1 | pages = 7–10
    | year = 1976
    | url = https://www3.interscience.wiley.com/cgi-bin/jissue/114188682
    }}





Αναθεώρηση της 23:28, 1 Νοεμβρίου 2025

Το σύστημα χρωμάτων Μάνσελ, που δείχνει: έναν κύκλο αποχρώσεων στην τιμή 5 chroma 6; τις ουδέτερες τιμές από 0 έως 10. και τα χρώματα του μωβ-μπλε (5PB) στην τιμή 5.

Στη χρωματομετρία, το σύστημα χρωμάτων Μάνσελ είναι χρωματικός χώρος που καθορίζει τα χρώματα με βάση τρεις ιδιότητές τους, την απόχρωση (βασικό χρώμα), τον κορεσμό του χρώματος και την τιμή της φωτεινότητας. Δημιουργήθηκε από τον καθηγητή Άλμπερτ Μάνσελ την πρώτη δεκαετία του 20ού αιώνα και υιοθετήθηκε από το Υπουργείο Γεωργίας των Ηνωμένων Πολιτειών (USDA) ως το επίσημο σύστημα χρωμάτων για την έρευνα του εδάφους κατά τη δεκαετία του 1930.

Προηγούμενα συστήματα κατάταξης χρωμάτων τοποθετούσαν τα χρώματα σε ένα τρισδιάστατο συμπαγές χρώμα της μιας ή της άλλης μορφής, αλλά ο Μάνσελ ήταν ο πρώτος που διαχώρισε την απόχρωση, τη φωτεινότητα και τον κορεσμό σε αντιληπτικά ομοιόμορφες και ανεξάρτητες διαστάσεις και ήταν ο πρώτος που απεικόνισε τα χρώματα συστηματικά σε τρισδιάστατο χώρο[1]. Το σύστημα του Μάνσελ βασίζεται σε αυστηρές μετρήσεις της οπτικής απόκρισης των ανθρώπινων υποκειμένων στο χρώμα, τοποθετώντας το σε μια σταθερή πειραματική επιστημονική βάση. Λόγω αυτής της βάσης στην ανθρώπινη οπτική αντίληψη, το σύστημα Μάνσελ ξεπέρασε τα σύγχρονα χρωματικά του μοντέλα και παρόλο που αντικαταστάθηκε για ορισμένες χρήσεις από μοντέλα όπως το CIELAB ( L*a*b* ) και το CIECAM02, εξακολουθεί να χρησιμοποιείται ευρέως σήμερα.

Εξήγηση

Το σύστημα αποτελείται από τρεις ανεξάρτητες ιδιότητες του χρώματος που μπορούν να αναπαρασταθούν κυλινδρικά σε τρεις διαστάσεις ως ακανόνιστο χρωματικό στερεό:

  • απόχρωση, μετρούμενη με μοίρες γύρω από οριζόντιους κύκλους
  • κορεσμός, μετρημένο ακτινικά προς τα έξω από τον ουδέτερο (γκρι) κατακόρυφο άξονα
  • τιμή φωτεινότητας, μετρημένη κάθετα στον κύλινδρο πυρήνα από 0 (μαύρο) έως 10 (λευκό)

Ο Μάνσελ προσδιόρισε την απόσταση των χρωμάτων κατά μήκος των τριων διαστάσεων λαμβάνοντας μετρήσεις των ανθρώπινων οπτικών αποκρίσεων. Σε κάθε διάσταση, τα χρώματα Munsell είναι τόσο κοντά στο αντιληπτικά ομοιόμορφο, γεγονός που κάνει το σχήμα που προκύπτει αρκετά ακανόνιστο. Όπως εξηγεί ο Munsell:

Παράθεμα: Η επιθυμία προσαρμογής ενός επιλεγμένου περιγράμματος όπως η πυραμίδα, ο κώνος, ο κύλινδρος ή ο κύβος, σε συνδυασμό με την έλλειψη κατάλληλων δοκιμών, έχει οδηγήσει σε πολλές παραμορφωμένες δηλώσεις των χρωματικών σχέσεων και γίνεται εμφανές πως όταν μελετηθεί η φυσική μέτρηση των τιμών φωτεινότητας, της απόχρωσης και του κορεσμού, κανένα κανονικό περίγραμμα δεν θα χρησιμεύσει.|Albert H. Munsell, “A Pigment Color System and Notation”[2]

Απόχρωση

Κάθε οριζόντιος κύκλος Μάνσελ χωρίζεται σε πέντε κύριες αποχρώσεις : Red, Yellow, Green, Blue και Purple, μαζί με 5 ενδιάμεσες αποχρώσεις (π.χ., YR ) στα μισά του δρόμου μεταξύ των παρακείμενων κύριων αποχρώσεων[3].

Δύο χρώματα ίσης αξίας και χρώματος, στις απέναντι πλευρές ενός κύκλου απόχρωσης, είναι συμπληρωματικά χρώματα και αναμειγνύονται πρόσθετα στο ουδέτερο γκρι της ίδιας αξίας. Το παρακάτω διάγραμμα δείχνει 40 ομοιόμορφες αποχρώσεις Munsell, με τα συμπληρώματα κάθετα ευθυγραμμισμένα. Η τιμή, ή φωτεινότητα, ποικίλλει κατακόρυφα κατά μήκος του συμπαγούς χρώματος, από μαύρο (τιμή 0) στο κάτω μέρος, έως λευκό (τιμή 10) στο επάνω μέρος[4]. Τα ουδέτερα γκρίζα βρίσκονται κατά μήκος του κατακόρυφου άξονα μεταξύ μαύρου και λευκού. Πρότυπο:Munsell hues Το χρώμα, μετρημένο ακτινικά από το κέντρο κάθε φέτας, αντιπροσωπεύει την «καθαρότητα» ενός χρώματος (που σχετίζεται με τον κορεσμό ), με το χαμηλότερο χρώμα να είναι λιγότερο καθαρό (περισσότερο ξεπλυμένο, όπως στα παστέλ)[5].

Καθορισμός χρώματος

Ένα χρώμα καθορίζεται πλήρως παραθέτοντας τους τρεις αριθμούς για την απόχρωση, την τιμή φωτεινότητας και τον κορεσμό με αυτή τη σειρά. Για παράδειγμα, ένα μωβ μέτριας φωτεινότητας και αρκετά κορεσμένο θα ήταν 5P 5/10 με 5P που σημαίνει το χρώμα στη μέση της λωρίδας της μωβ απόχρωσης, 5/ σημαίνει μέση τιμή (ελαφρότητα) και ένα χρώμα 10 (βλ. δείγμα). Ένα αχρωματικό χρώμα καθορίζεται από τη σύνταξη N V/. Για παράδειγμα, το μεσαίο γκρι προσδιορίζεται από το "N 5/".

Στην επεξεργασία υπολογιστή, τα χρώματα Μάνσελ μετατρέπονται σε ένα σύνολο αριθμών "HVC". Τα V και C είναι ίδια με το κανονικό χρώμα και τιμή. Ο αριθμός H (hue) μετατρέπεται αντιστοιχίζοντας τους δακτυλίους απόχρωσης σε αριθμούς μεταξύ 0 και 100, όπου και το 0 και το 100 αντιστοιχούν σε 10RP[6].

Καθώς τα βιβλία Munsell, συμπεριλαμβανομένης της έκδοσης του 1943, περιέχουν μόνο χρώματα για ορισμένα σημεία στο χώρο Μάνσελ, είναι σημαντικό να ορίσει κανείς ένα αυθαίρετο χρώμα στον χώρο Μάνσελ. Μια τέτοια παρεμβολή πρέπει να χρησιμοποιηθεί για την αντιστοίχιση σημασιών σε χρώματα εκτός βιβλίου, όπως το "2.8Y 6.95/2.3", ακολουθούμενη από αντιστροφή του μετασχηματισμού Munsell-σε-xyY. Το ASTM έχει ορίσει μια μέθοδο το 2008, αλλά το Centore 2012 είναι γνωστό ότι λειτουργεί καλύτερα[7].

Runge 's Farbenkugel (Color Sphere), 1810.
Ο καθηγητής Albert H. Munsell
Αρκετές εκδόσεις του Munsell Book of Color . Ο άτλαντας είναι διατεταγμένος σε αφαιρούμενες σελίδες χρωματικών δειγμάτων ποικίλης αξίας και χρώματος για καθεμία από 40 συγκεκριμένες αποχρώσεις.

Η ιδέα της χρήσης ενός τρισδιάστατου στερεού χρώματος για την αναπαράσταση όλων των χρωμάτων αναπτύχθηκε κατά τον 18ο και 19ο αιώνα. Προτάθηκαν πολλά διαφορετικά σχήματα για ένα τέτοιο στερεό, όπως, η διπλή τριγωνική πυραμίδα του Τομπίας Μάγερ το 1758, η μονή τριγωνική πυραμίδα του Γιόχαν Χάινριχ Λάμπερτ το 1772, η σφαίρα του Φίλιπ Όττο Ρούνε (Philipp Otto Runge) το 1810, το ημισφαίριο του Μισέλ Εζέν Σεβρέλ 1839, ο κώνος του Χέρμαν φον Χέλμχολτς το 1860, ο κύβος με κλίση του William Benson το 1868 και ένας λοξός διπλός κώνος του August Kirschmann το 1895[8]. Αυτά τα συστήματα έγιναν προοδευτικά πιο εξελιγμένα, με τον Kirschmann να αναγνωρίζει ακόμη και τη διαφορά στην αξία μεταξύ φωτεινών χρωμάτων διαφορετικών αποχρώσεων. Όλα όμως παρέμειναν είτε καθαρά θεωρητικά είτε αντιμετώπισαν πρακτικά προβλήματα στην προσαρμογή όλων των χρωμάτων. Επιπλέον, κανένα δεν βασίστηκε στην αυστηρή επιστημονική μέτρηση της ανθρώπινης όρασης. Πριν από τον Munsell, η σχέση μεταξύ απόχρωσης, τιμής και χρώματος δεν ήταν κατανοητή[8].

Είκοσι αποχρώσεις του συστήματος χρωμάτων στη γκάμα sRGB.

Ο Άλμπερτ Μάνσελ, καλλιτέχνης και καθηγητής τέχνης στο Normal Art School της Μασαχουσέτης (τώρα Κολλέγιο Τέχνης και Σχεδίου της Μασαχουσέτης ή MassArt), ήθελε να δημιουργήσει έναν "λογικό τρόπο περιγραφής του χρώματος" που θα χρησιμοποιούσε δεκαδικό συμβολισμό αντί για ονόματα χρωμάτων που θεωρούσε παραπλανητικά[9]. Άρχισε για πρώτη φορά να εργάζεται για το σύστημα το 1898 και το δημοσίευσε σε πλήρη μορφή στο A Color Notation το 1905.

Η αρχική ενσωμάτωση του συστήματος (Άτλας του 1905) είχε κάποιες ελλείψεις ως φυσική αναπαράσταση του θεωρητικού συστήματος. Οι ελλείψεις βελτιώθηκαν σημαντικά στο Munsell Book of Color του 1929 και μέσω μιας εκτεταμένης σειράς πειραμάτων που πραγματοποιήθηκαν από την Optical Society of America στη δεκαετία του 1940 με αποτέλεσμα να ενσωματωθούν νέοι ορισμοί στο σύγχρονο Munsell Book of Color. Αν και έχουν επινοηθεί αρκετές αντικαταστάσεις για το σύστημα Μάνσελ, βασιζόμενες στις θεμελιώδεις ιδέες του Μάνσελ —συμπεριλαμβανομένης της Optical Society of America's Uniform Color Scales και της International Commission on Illumination ’s CIELAB ( L*a*b* ) και των έγχρωμων μοντέλων CIECAM02- το σύστημα Munsell εξακολουθεί να χρησιμοποιείται ευρέως, μεταξύ άλλων, από το ANSI για τον ορισμό των χρωμάτων δέρματος και μαλλιών στην ιατροδικαστική παθολογία, το USGS για την αντιστοίχιση χρωμάτων εδάφους, στην προσθετική κατά την επιλογή αποχρώσεων για οδοντικές αποκαταστάσεις και τις ζυθοποιίες για τα χρώματα της μπίρας[10] [11][lower-alpha 1].

Το αρχικό χρωματολόγιο Μάνσελ παραμένει χρήσιμο για τη σύγκριση υπολογιστικών μοντέλων σχετικών με την ανθρώπινη όραση[12].

Σημειώσεις παραπομπές

  1. Το χρώμα της μπίρας μετράται σε Degrees Lovibond, μετρική κλίμακα βασισμένη στο σύστημα Μάνσελ
  1. Kuehni 2002, 21.
  2. Munsell 1912, 239.
  3. Cleland 1921, Ch. 1
  4. Cleland 1921), Ch. 2
  5. Cleland 1921, Ch. 3
  6. ASTM, Standard D 1535-08, "Standard Practice for Specifying Color by the Munsell System," approved January 1, 2008.
  7. Cite journal|last=Centore|first=Paul|title=An open-source inversion algorithm for the Munsell renotation|journal=Color Research & Application|date=December 2012|volume=37|issue=6|pages=455–464|doi=10.1002/col.20715
  8. 8,0 8,1 Kuenhi (2002), pp. 20–21
  9. Munsell 1905, ch.1, 7
  10. MacEvoy 2005.
  11. Landa 2005, 442–443 |date=2017-04-22 .
  12. Πρότυπο:Cite web

Βιβλιογραφία

  • Cleland, Thomas M. (1921). A practical description of the Munsell color system, with suggestions for its use. Boston: Munsell Color Company. One of the first books about the Munsell color system, explaining the intuition behind its three dimensions, and suggesting possible uses of the system in picking color combinations. An edited version can be found at https://www.applepainter.com/.
  • Kuehni, Rolf G. (February 2002). «The early development of the Munsell system». Color Research and Application 27 (1): 20–27. doi:10.1002/col.10002. A description of color systems leading up to Munsell's, and a biographical explanation of Munsell's changing ideas about color and development of his color solid, leading up to the publication of A Color Notation in 1905.

Landa, Edward R.; Fairchild, Mark D. (September–October 2005). «Charting Color from the Eye of the Beholder». American Scientist 93 (5): 436–443. doi:10.1511/2005.5.436. An introductory explanation of the development and influence of the Munsell system.

  • MacEvoy, Bruce (1 Αυγούστου 2005). «Modern Color Models – Munsell Color System». Color Vision. Ανακτήθηκε στις 16 Απριλίου 2007. A concise introduction to the Munsell color system, on a web page which also discusses several other color systems, putting the Munsell system in its historical context.
  • Munsell, Albert H. (1905). A Color Notation. Boston: G. H. Ellis Co. Munsell's original description of his system. A Color Notation was published before he had established the irregular shape of a perceptual color solid, so it describes colors positioned in a sphere.

Munsell, Albert H. (January 1912). «A Pigment Color System and Notation». The American Journal of Psychology 23 (2): 236–244. doi:10.2307/1412843. Munsell's description of his color system, from a lecture to the American Psychological Association.

  • Nickerson, Dorothy (1976). «History of the Munsell color system, company, and foundation». Color Research and Application 1 (1): 7–10.[νεκρός σύνδεσμος]


Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Γενικές πληροφορίες:

Δεδομένα:

Άλλα εργαλεία:

  • ToyPalette από τη Loo & Cox, μια διαδικτυακή εφαρμογή για τη δημιουργία παλετών χρωμάτων από εικόνες. Χρωματική ανάλυση Munsell ψηφιακής εικόνας.